Estafetterace in Rome

Vanaf januari ben ik, samen met het ADRA-team, gaan fondsenwerven en heb ik natuurlijk mijn conditie op peil gehouden om fit aan de start te staan. Op de sabbat van 21 maart bezocht ik, op uitnodiging van Elisa, een dienst tijdens de internationale jongerendag. De kerk zat helemaal vol. Elisa vertelde over de samenwerking met de kerk, de jongeren die zouden meelopen en het project. Ik mocht ook mijn persoonlijke redenen vertellen. Na de dienst was er een uitgebreide lunch waarbij ik kennismaakte met de predikant, die ook meeliep, en een aantal jongeren. Geweldig om dit enthousiasme te delen en te ervaren. In totaal deden 16 teams mee vanuit de kerk en ADRA: 64 lopers. Dat was geweldig!

Verdwaald in Rome

De volgende ochtend spraken we om 8.00 uur af bij het startpunt voor een groepsfoto. Daarna zouden we elkaar niet meer zien. Tja, dat liep anders. De 2,5 km van het hotel naar het fotopunt heb ik al hardlopend afgelegd, want ik wilde op tijd zijn. Maar ik had twee dingen moeten bedenken namelijk, jeugd en Italië. Ik was er om 7.48 uur, maar de foto’s werden pas om 8.25 uur gemaakt…

Na het fotomoment wilde ik snel terug naar het hotel voor ontbijt, maar de navigatie stuurde mij de andere kant op. Hierdoor kwam ik vast te zitten tussen het Colosseum en het afgesloten marathonparcours. Mooi om te zien, maar niet handig. Uiteindelijk besloot ik direct naar mijn startpunt te gaan.

Laat de race beginnen!

Bij het wisselpunt kreeg ik gelukkig van een vriendelijke vrijwilliger een zakje met water, een appel en wat kleine snacks. Geen uitgebreid ontbijt, maar genoeg om op te starten. Het was druk en chaotisch in het wisselvak. Via de live locatie van David, een andere deelnemer, kon ik precies zien wanneer hij eraan kwam en ik mocht gaan rennen. In de tussentijd had ik een mooi gesprek met een militair die ook meeliep, samen met zijn teamgenoten. Dit bewijst maar weer: hardlopen verbindt.

David liep zijn 10,5 kilometer in ongeveer 1 uur en 15 minuten, precies zoals verwacht. Aantikken, groeten, fotomoment en wegwezen. Het was bijzonder om door Rome te rennen, langs zoveel bezienswaardigheden. Het hoogtepunt voor mij was het Sint-Pietersplein.

Het parcours was druk. Ik haalde veel lopers in en moest vaak slalommen, omdat niet iedereen rechts bleef lopen. De tijd was voor de groep niet belangrijk, maar ik wilde er zelf wel het beste uithalen, ondanks de karige voedingsbodem.

Eind in zicht

Opeens kwam de paarse boog in zicht: het volgende wisselpunt. Daar droeg ik het stokje over aan Dag, de directeur van ADRA Italië. Na het aantikken, de groeten, een fotomoment en kon Dag er vandoor. Ik kon gelukkig hierna tot rust komen. 

Het was een leuk evenement met geweldige lopers. Het mooiste is dat alles voor het onderwijsproject is in Italië en Nederland. Het was een eer om mee te doen en mijn stappen bij te dragen.

__________

Estafetterace in Milaan

En toen een paar weken later was de estafetterace in Milaan. Ik had een goede, veilige reis met de blauwe vogel. Op zaterdagavond ontmoette ik een aantal hardlopers en hun families in een kerk in een buitenwijk van Milaan. Met zo’n 100 mensen luisterden we naar verhalen over het project. Twee leraren uit Puglia vertelden over hun werk en een oud-deelnemer van het project deelde zijn persoonlijke ervaring. Ik vertelde ook over mijn voorbereiding en waarom ik meedeed. Natuurlijk aten we daarna samen pizza! Het was laat, namelijk 21.30 uur, maar we hebben het erg gezellig gehad.

Zondagochtend om 7.30 uur verzamelden we bij de stand van ADRA. We maakten een groepsfoto en daarna ging iedereen naar zijn eigen startpunt. Als eerste loper moest ik naar het startvak dat 2,5 kilometer verderop lag. Ik was ruim op tijd aanwezig, waardoor ik helemaal vooraan kon staan. Langzaam stroomde het vak vol met honderden lopers.

Oeps, dat ging mis!

Stipt om 9.15 uur gingen we van start. De eerste kilometer had ik een lekker tempo en genoot ik met volle teugen. Maar bij de tweede kilometer ging het mis. De weg maakte een bocht naar rechts en ik ging vol op mijn plaat. Ik liep schaafwonden op aan mijn knieën, hand en kin, en mijn bril had een verbogen linkerpoot. Maar dat was niet het ergste. Mijn rechterbeen deed veel pijn en later ontdekte ik dat ik een hamstringblessure heb.

Na een paar minuten probeerde ik opnieuw te beginnen, maar mijn lichaam werkte niet mee. Daarom belde ik Elisa, de tweede loper, en vertelde wat er gebeurd was. Ik zei dat ze zonder mij verder moest gaan. Al strompelend liep ik terug naar de start om een EHBO-post te zoeken. Ik vroeg aan verschillende mensen de weg, maar niemand wist waar ik hulp kon vinden, zelfs de vrijwilligers en de politie niet. Uiteindelijk liep ik nog 1,5 kilometer naar de metro en ging ik terug naar het hotel. De receptioniste adviseerde mij om naar de apotheek te gaan voor ontsmettingsmiddel. Gelukkig was dat maar 50 meter van het hotel.

Eind goed, al goed

Later die middag was er een parade in het park met alle hardlopers. Ik wilde hier graag aanwezig zijn, ondanks de pijn, omdat het geweldig was om deel uit te maken van deze groep. Al met al was het een mooie ervaring en heb ik enorm genoten. We maken nu al plannen voor volgend jaar. Hopelijk doen er dan nog meer ADRA-leden mee!